En toen ineens was het 3 juli. 3 juli! En dat terwijl het gisteren nog 15 maart was. ‘Tijd heeft vleugels jongen, geen teugels’, zou mijn lieve moeder zeggen. We staan alweer aan de vooravond van een voor velen zo welverdiende vakantie. Al dan niet in eigen land. Zeker het overwegen waard trouwens. Voor onze opdrachtgever Toerisme Veluwe Arnhem Nijmegen ontwikkelden we een campagne waarvoor we ons hebben verdiept in al het moois dat deze regio, maar ook andere plekken in Nederland, te bieden heeft. Je hoeft er niet voor naar Botswana, zullen we maar zeggen.

Muisstil

3 juli dus. Drie maanden na de aankondiging dat scholen en horeca per direct hun deuren moesten sluiten. Zoals ook wij, net als goeddeels de rest van publiek en privaat Nederland, ons mooie kantoor aan de Molenstraat voor onbepaalde tijd in het slot gooiden. Zie mezelf de dag erna nog zitten. Aan de keukentafel. Huis stil. Muisstil. Und jetzt…? Alsof je na vele maanden van rennen en racen abrupt tot stilstand bent gedwongen en even niet meer weet wat je met jezelf aan moet. Of beter gezegd, wat je moet, hoe het moet. Mijn werk doen, bedoel ik. Relaties onderhouden. Opdrachtgevers ontmoeten. Verder met die mooie adviesklus. Het bureau aansturen. Hoe dan. Beeldbellen? Nooit eerder gedaan, alleen maar van gehoord.

Op gepaste afstand dichtbij

Terwijl ik dit stukkie tik, luister ik naar het voorlopig laatste coronadebat in de Tweede Kamer. 1000 euro voor medewerkers in de zorg. Mooi zo. It’s the least we can do. Om mee te beginnen dan. Want wat hebben die mensen ongekend hard gewerkt. En wat hebben ze veel meegemaakt. En wat hebben ze ons geholpen. Voor ons gezorgd. Het land behoed voor een catastrofe van de buitencategorie. In de afgelopen maanden tekenden we een groot aantal van hun verhalen op, onder andere voor onze opdrachtgever PFZW. Het was sowieso bijzonder om in de voorbije tijd voor diverse organisaties in en rond de gezondheidszorg actief te mogen zijn. Het gaf ons een gevoel van dankbaarheid dat we op gepaste afstand dichtbij mochten zijn en we de niet zelden huiveringwekkende ervaringen uit hun naam mochten doorgeven. Heftig. Bijzonder.

Ik doe het niet

Anyway, ik zat dus te denken om in deze nieuwsbrief ‘even kort’ terug en vooruit te kijken. ‘Stukje reflectie’ noemen wij dat op kantoor. De ergste crisis is immers voorbij. Er mag weer van alles. De deurtjes in Ede zijn weer open. Is het daarom niet goed, al was het maar voor mezelf, om even wat ervaringen met jullie te delen? Te vertellen hoe heftig en hectisch het wel niet was de voorbije maanden? Hoe ‘niet leuk’ en ‘best wel vervelend’ het was dat er niet alleen veel projecten on hold werden gezet, maar ook veel nieuwe projecten niet werden gestart. Dat het op momenten piepte en kraakte. Het zoeken en snuffelen was. Dat we…

Ik doe het niet. Het lukt niet. Zeuren, zaniken en mopperen doe je maar in je eigen tijd. Ook al zo’n gevleugelde uitspraak van mama Baas. En weet je, ze heeft gelijk. Want zonder theatraal of overdreven te willen doen of klinken; als ik me de voorbije periode iets ben gaan realiseren, maar dan echt en doorleefd, is het dat gezond, gelukkig en tevreden zijn o zo belangrijk is. Dat je je helemaal kunt verliezen in dat alles maakbaar, kneedbaar, voorspelbaar en vanzelfsprekend is, maar dat dat kortzichtig, zelfs een beetje dom is. Voor de goede orde, dat zeg ik tegen mezelf. Omdat het helemaal nog niet over en voorbij is. Dat bijna 1 miljoen zorgwerkers niet alleen voor ons ‘moeten’ blijven zorgen, maar de komende tijd ook fysiek en mentaal ongelooflijk veel te verwerken hebben. Dat er een ontslagtsunami aankomt. Dat er op zoveel fronten en voor zoveel mensen onzekere en ongewisse tijden aanbreken.

Tot onze kruintjes in het werk

Dus nee, maar even geen grote woorden, ronkende ambities of meeslepende plannen. Maar even een pas op de plaats. Dankbaar zijn dat we nog fier overeind staan. Dat de mensen in mijn omgeving gezond zijn, mijn collega’s incluis. Dat we ons mogen omringen met geweldige opdrachtgevers en relaties. Die met ons meedachten, ons hielpen. Dat we blij mogen zijn met wat er wel was, groot en klein, verwacht en onvoorzien. En, natuurlijk staan we te stuiterballen om weer in volle glorie aan de slag te gaan. Willen we weer tot onze kruintjes in het werk zitten. Hebben we ook echt wel het goede gevoel dat dit gaat gebeuren. Maar weet je, we zien het wel even.

Tijd voor reflectie

Binnenkort ga ik zelf een paar weken lekker lanterfanten. Voor het eerst thuis, in het pittoreske, Anton Pieck-achtige Laren. Ik kijk er erg naar uit. Samen met mijn kinderen genieten van elkaar en van niets. In alle rust een beetje terugdenken aan wat was en komen gaat. Stukje reflectie dus, maar dan naar mezelf en over mezelf. En mocht dat tot verregaande inzichten leiden? Jullie zijn de eersten die het horen.

Dank je wel

Ik eindig deze lange lap, can’t help myself, zoals ik ook deed in mijn vorige long read. Net als toen niet handig, omdat velen deze alinea niet eens meer zullen lezen. Maar toch. Heel veel dank je wel, fantastische opdrachtgevers, voor jullie vertrouwen in ons bureau en al het moois dat we met en voor jullie mochten doen en maken. En heel veel dank je wel aan al onze geweldige relaties voor de vele mooie gesprekken en inzichten. Voor jullie harten onder de riem en duimen in de lucht. En, heel veel dank je wel aan al mijn lieve collega’s voor jullie niet aflatende goedgemutstheid, inzet en doorzettingsvermogen. You guys rock!

Op vakantie in eigen woonplaats

Ik wens iedereen een heerlijk relaxte, rustgevende zomer. Met volop pas op de plaats, tevredenheid en geluk. Nog een paar weekjes werken en dan wordt mijn woonplaats mijn vakantiebestemming. Heerlijk. Lang leve Laren. Al hoor ik mijn kinderen zeggen dat Botswana ook heel leuk schijnt te zijn.

Bekijk alle nieuwsberichten